hvdv_042.png





Uit de pers

... Bij Hugo Vander Vekens denk je onmiddellijk aan de paar woorden waarmee Paul Claudel de plastische kunsten bepaalde : ‘L’Oeil écoute’.  Het oog luistert.  Wat je hier hoort is muziek.

... Het beeldhouwwerk, met zijn holten en rondingen, staat expressief in de natuur,  in transcendentie met de visie van de kunstenaar :  hij ziet wat wij niet zien, en verlegt in beheerste en zingende vormen zijn realiteit in de onze.  Hij verrijkt ons.

        Gazet van Antwerpen

... In zijn stenen beelden is het lichaam een vreemde plant geworden die logische accenten verschuift en ze als het ware in een nieuwe oervorm doet groeien en bloeien.  Zijn meest recente werken zijn bronzen en daar spelen licht en schaduw eveneens een grote rol.  Dat wordt nog in de hand gewerkt door het elkaar ontmoeten van blinkend gepolijste delen naast andere, die de donkere huid van de ingekraste materie bezitten.  Op basis van een voor de hand liggend gegeven –het naakt- heeft Vander Vekens een persoonlijke stijl ontwikkeld die uitbundigheid vertolkt, een eigen visie weerspiegelt, een frappante schoonheid huldigt.  Die eigen taal is in al zijn werken merkbaar, ook in de verfijnde ivoren kleinoden en in de kleinere bronssculpturen.

        Gazet van Antwerpen

... Helemaal anders is de beeldhouwer.  Zijn schoonheidsideaal ligt niet meer op het algemene terrein waar iedereen er gemakkelijk bij kan, hier heeft hij problemen van constructieve en esthetische aard :  het onderwerp is onveranderd :  de mens, de vrouw meestal.  Maar hij gaat waarheden zoeken achter de gewone verschijningsvorm.  Het lichaam wordt in delen uit elkaar gerukt en in een ongewoon verband weer in een nieuwe orde gebracht.  De lichaamsdelen worden benadrukt tot ze een eigen leven gaan leiden, de ledematen verworden tot alleen nog gebaren, in hun uiterste consequentie tot zinnebeelden.

        Het Volk
... Gans de uitdrukking wordt gekarakteriseerd door de (licht) getormenteerde vormgeving. Dit verraad een duidelijke verering der klassieken, echter zonder dat dezen tot voorbeeld dienen.  Om de hedendaagse tendenzen schijnt hij zich evenmin te bekommeren.  Ondanks de moderne vormentaal die aangewend wordt.  Hierdoor krijgen de sculpturen een sterk persoonlijk karakter.  Tevens heeft men de indruk dat de werken als vanzelf uit de materie zijn ontstaan.  In de afwerking is niets aan het toeval overgelaten zodat de “strijd met de materie” onmerkbaar geworden is.  Hierdoor kan men Vander Vekens’ werk beschouwen als een tegenhanger van de vaak met exhuberante scheppingsdrift geladen producties van vele andere hedendaagse kunstenaars.  Vander Vekens’ werk brengt rust en bezinning en is tevens een ode aan de schoonheid.

        De Voorpost

... Vander Vekens is op de eerste plaats een vorm-estheet, wie het vooral te doen is om ritmiek in de ruimte :  kenmerk dat zowel voor zijn tekeningen opgaat als voor zijn sculpturen. Overigens ontkomt hij niet aan de traditionele motieven :  de spanning en de berusting van het dualisme.  Waarom zou hij trouwens ?  Hij paart technische beheersing aan helder inzicht en voelt ook daarom geen behoefte aan bizarrerie.

        De Standaard

... In de ruimtelijke ritmiek van de bronzen beelden van deze met verschillende prijzen bekroon de kunstenaar schuilt een zeker dualisme :  enerzijds ontroeren zijn beelden door een subtiele erotiek die verwijst naar de vrouwentorso ;  anderzijds bekoren zijn sculpturen door een verregaande abstrahering die reminiscensies onduidelijk maakt en daardoor een andere zelfstandigheid aan het werk verleent.  zijn groot vakmanschap, zijn oorspronkelijke visie en zijn voortdurend bezig-zijn laten vermoeden dat Vander Vekens de beeldhouwkunst op het hoogste niveau verrijkt met een sterk persoonlijke inbreng en met een autheticiteit die de traditie van de beeldhouwkunst niet alleen voortzet, maar ook verdiept.

        Piet Bekaert

... Het oeuvre van Vander Vekens is aan de logheid van de materie ontsnapt en toch is het een en al wellust, het zweeft tussen werkelijkheid en droom.  Het is een andere vorm geworden die men meteen herkent omdat men het ritme in zich heeft opgenomen en het laat groeien in navolging van de kunstenaar. 

        Hugo Brutin

... Zijn beelden zijn een etherisch en niet eerder gezien toonbeeld van geestelijke en creatieve vrijheid en van een diep gewortelde emotie.  Zo ontstaan vormen die een geestelijk streven naar volmaaktheid vertolken en die men inderdaad meer mentaal aanvoelt dan men ze cerebraal of anatomisch kan situeren, ook al zijn zij met het innerlijke oog van een denkbeeldige minnaar herkenbaar.  Ik kan mij trouwens niet voorstellen dat men, bij het bekijken van zijn evocaties van het vrouwelijke landschap, zou opteren voor een meer natuurgetrouw ordenen van deze merkwaardige krachtlijnen die, in hun door het licht gestreelde interpretatie, een verheven geestelijke sensualiteit bezitten en ontvouwen.  Niet dat ik wars ben van de werkelijkheid die steeds opnieuw bron is van verwondering, maar bij een artistieke interpretatie als die van Hugo Vander Vekens gaat de weergave, de metamorfose, verder, en is zij in haar autonomie een manier van sublimeren van een verschijning als ontroerend geheel van golvingen, van schaduwen, van plooien en van flirten met het licht.

        Hugo Brutin